U bent hier

7 december 2019 is een dag die Kim De Veirman zich nog lang zal herinneren. Voor haar werk en onderzoeksproject ontving ze die dag in de Verenigde Staten de Brian D. Novis Research Award van de International Myeloma Foundation en de Abstract Achievement Award van de American Society of Hematology. In eigen land werd op hetzelfde moment de Prijs Dr. Karel-Lodewijk Verleysen, uitgereikt door de Koninklijke Academie voor Geneeskunde van België als bekroning voor haar doctoraat.

 

Multipel Myeloom (MM) is de de op één na meest voorkomende hematologische kanker, gekarakteriseerd door een ongecontroleerde groei van plasma cellen in het beenmerg. Jaarlijks wordt de ziekte vastgesteld bij ongeveer 600 mensen in België, met een gemiddelde leeftijd bij diagnose van 65 jaar en een resterende levensverwachting van 7 jaar. Ondanks de therapeutische vooruitgang hervalt het merendeel van de patiënten door de aanwezigheid van residuele, dormante myeloom cellen die ontsnappen aan de huidige kankerbehandelingen.

 

Tijdens haar doctoraat onder leiding van prof. Karin Vanderkerken, onderzocht Kim De Veirman de interacties tussen de tumor en zijn micro-omgeving, overlevingsmechanismen van kankercellen en nieuwe strategieën in de behandeling van MM. Haar doctoraatswerk resulteerde in een significante bijdrage aan het wetenschappelijk onderzoek in MM en haar werk werd bekroond met de Prijs Dr. Karel-Lodewijk Verleysen, uitgereikt door de Koninklijke Academie voor Geneeskunde van België.

 

Het doel van haar post-doctoraal onderzoek is het specifiek aanvallen van de residuele kankercellen in multipel myeloom met behulp van een myeloom muismodel. In samenwerking met prof. Peter Croucher van het Garvan Instituut in Australië, konden dormante cellen onderzocht worden en vervolgens werden er genen geïdentificeerd die mogelijk bijdragen tot het in stand houden van deze celpopulatie. Met haar onderzoeksproject wil Kim De Veirman specifiek de residuele kankercellen aanvallen met behulp van verschillende op nanobody-gebaseerde therapieën. In vergelijking met de conventionele antilichamen zijn nanobodies zeer stabiel, makkelijk manipuleerbaar en hebben ze een uitstekende weefselpenetratie. In samenwerking met professoren Nick Devoogdt en Mathias D’Huyvetter (VUB) werden nanobodies tegen verschillende myeloom-specifieke eiwitten reeds ontwikkeld en deze worden momenteel onderzocht als potentiële kankertherapie voor MM patiënten.

 

Voor haar werk en onderzoeksproject ontving ze de Brian D. Novis Research Award (International Myeloma Foundation, USA) en Abstract Achievement Award op de jaarlijkse meeting van de American Society of Hematology in Orlando.